Hilde bij LBC

In de feestzaal van LBC troffen we het decor aan van een lokale toneelgroep. Dit inspireerde Hilde Rogge tot het vertellen van het verhaal van prinses Annabel.

Zij woonde in een groot kasteel met haar lieve ouders wiens gezang elke morgen door de gangen weerklonk. De heldere zangstem van Hilde maakte de cursisten meteen benieuwd naar de rest van het verhaal.

Vanaf de dag dat Annabel geboren werd, bleken de verwachtingen die haar omgeving van haar had niet altijd overeen te komen met de wensen van de prinses zelf. At ze haar eten met veel lawaai en gemors, dan wezen haar ouders haar terecht en moest ze leren eten zoals het een prinses betaamt. Wilde ze haar kamer groen schilderen, dan zorgden haar ouders er meteen voor dat de muren weer maagdelijk wit werden. Had Annabel zin om een jeans en een pet te dragen, dan werd deze outfit snel door een jurk vervangen.

De prinses werd hier niet gelukkiger van. Op een nacht droomde ze over een slang die haar huid verloor. De slang kronkelde zich rond Annabel, stroopte haar huid af en ging weer weg. ’s Morgens ging Annabel op zoek naar de slang (die er uiteraard niet was) en ze besefte plots dat de droom haar een boodschap bracht: die slang, dat was ze zelf…

Vanaf toen nam ze het moedige besluit om 3 dagen per week Annabel-de-prinses te zijn, 3 dagen Annaboy-de-wildebras en de laatste dag van de week besliste ze ’s morgens wie ze die dag zou zijn: Annabel, Annaboy of allebei.

Hilde zong uit volle borst, sprong op de tafel, klopte op het decor, beeldde de personages uit en gebruikte elke hoek van het podium. Haar enthousiasme werkte zeer aanstekelijk.

Ze leerde de cursisten hoe belangrijk identiteit is. Jezelf zijn en blijven, wat je omgeving ook van je verwacht.

Advertenties